Krytyczne głosy o Kieślowskim

[clash]

Kilka dni temu znalazłem w sieci artykuł Pana Łobodzińskiego. W swoich wypocinach autor oskarża Krzysztofa Kieślowskiego, że tworzył filmy irytujące, których nikt nie rozumiał i nie chciał oglądać. Łobodziński irytuje się, że po obejrzeniu filmu nie uzyskał satysfakcjonującej odpowiedzi na najważniejsze pytania jego życia.

Cytat:Odrzucam "Podwójne życie Weroniki" (1991), bo mami mnie historią, z której kompletnie nic nie wynika. Kim mam być po obejrzeniu filmu, o co mam sam siebie zapytać? Czym mam się kierować albo czego unikać? Czy ma to jakikolwiek związek z moimi wyborami?

Artykuł jak i gazeta, w której się znalazł mówią same za siebie. Zapoznajcie się z nim i napiszcie co sądzicie. Ciekawy jestem Waszego zdania.

[Metafizyk]

Sam Kieślowski pytany o to, czy jego filmy mają coś przekazywać, odżegnywał się od tego. Pytany, czy chce zmieniać ludzi, również udzielił odpowiedzi negatywnej. To nie były filmy, które miały rozbrzmiewać politycznym patosem. Kieślowski w swojej mądrości postanowił przedstawiać rzeczywistość taką, jaka wtedy była bez zbędnego komentarza. Widać to doskonale w jego wcześniejszej działalności dokumentalnej, gdzie przedstawiał historie poszczególnych jednostek, a widz może się pokusić o swoją własną interpretację obejrzanego obrazu. Łobodziński pisze, że jego filmy są przykładami bałamutnego estetyzmu - to i ja wiem, lecz to wyróżnia wysoce artystyczne dzieło od chociażby filmów, które opowiadają historie oparte na wydarzeniach rzeczywistych. Ktoś może ocenić, że historie przedstawiane szczególnie w ostatnich jego dziełach, wydają się być pewną wariacją na temat życia człowieka.
Łobodziński nie przedstawił wizji kina, jakie chciałby oglądać. Poza tym do każdego filmu można się w ten sposób przyczepić. Ktoś szuka dziury w całym?

[clash]

Metafizyk, trafiłeś w sedno. Bardzo dobre podsumowanie.